Sorry jongens, ik wil jullie niet bang maken. Maar ik wil hier helemaal niet meer weg! Het voelt nu echt als thuis en heb het zo naar m'n zin! Als ik door de stad loop om gewoon even boodschappen te doen of iets, kom ik altijd onderweg wel weer een bekende tegen. Gek he, in een miljoenenstad! Maar het gaat hier ook zo snel. Je hebt je eigen vriendengroepje al snel gemaakt en voor elk weekend heb je wel weer een ander plan om te doen. En tussendoor ontmoet je zoveel nieuwe mensen, dat je niet eens tijd hebt om aan huis te denken.

Voor komend weekend heb ik namelijk een auto gehuurd (jaja het gaat dus echt gebeuren!!) om met 2 andere Nederlandse meisjes en 1 Duits meisje naar Taupo te gaan voor een weekend. Het grootste meer van NZ en dus super mooie natuur! Lekker in hot water pools zitten met een biertje en misschien wel bungyjumpen?! Ze zeggen namelijk dat een bungy jump spannender is dan een skydive (wat ook nog steeds op de planning staat). Nouja, je komt er maar op 1 manier achter he; door het allebei te gaan doen! Misschien niet dit weekend, maar ik heb nog (maar) 4 maanden de tijd ervoor.

Volgend weekend staat het weekendje Rotorua op de planning met Internship. Super veel zin in! We gaan met een hele grote groep, want er gaan ook nog 25 au pairs mee. Dan gaan we raften (natuurlijk wel wat ruwer dan in DWD) en naar een Maori show. Ben dus heel erg benieuwd!

En dat weekend dáárna is Rachel jarig. Woehoee, partyy! Rachel is namelijk mijn Suuz in NZ ;) Dus we gaan het er van nemen. Zaterdagavond gaan we met een groepje eten in de Skytower (Euromast van Auckland maar dan wel wat spectaculairder) om daarna met een volle buik eens goed te gaan feesten. We kijken er in ieder geval naar uit!

Oh en gister heb ik kaartjes gekregen van een collega voor de officiele huldiging van Valerie Adams. Zij had op de OS een zilvere medaille gewonnen, maar achteraf bleek dat degene met goud doping had gebruikt. Dus Valerie had uiteindelijk goud gewonnen! Heel speciaal, want er was nu voor het eerst een olympische huldiging in NZ. Je kon er ook alleen maar heen als je kaartjes had gewonnen en ik kreeg ze dus van een collega! Leuk! Mijn huisgenootjes hadden ook al kaartjes (hoe toevallig) dus we gingen met een leuk groepje erheen. De speeches waren best boring, maar het was wel leuk om alle olympische sporters te zien (die van NL heb ik nog niet eens gezien). Het had ook wel wat om het volkslied mee te zingen, alsof ik een echte kiwi was ;) Daarna was er ook nog een vuurwerk show die zoo mooi was!! Het bleek nog een mooiere show te zijn dan die van oud en nieuw. Dus ik viel weer met mijn neus is de boter.
Tijdens de speech kwam trouwens ook weer duidelijk naar voren dat Kiwi's heel informeel zijn. Eén of andere hoge pief begon namelijk zijn speech met ‘sweet ass!'. Zegt genoeg dacht ik zo...

Nou goed, conclusie van het verhaal. Ik voel me hier helemaal thuis en wil er nu al niet meer weg. Maar wees gerust, 31 januari zullen jullie mij gewoon door de gate zien lopen hoor!

Liefs!